|
Zdumiony mechanik powtórzył próbę kilkakrotnie, zawsze z tym samym wynikiem. Przyjrzał się więc teraz z zainteresowaniem sprawcy tego zjawiska. Przedmiot ścierający grafit ołówka z papieru był kawałkiem czarnej masy, o której Cairne wiedział, że jest kauczukiem. Kupił przecież ten kawałek „zamorskiego surowca" w jakiejś rupieciarni jeszcze przed ślubem z Nelly, po przeczytaniu w jednym z czasopism stołecznych rewelacyjnej opowieści o francuskim podróżniku, który przebył Brazylię z zachodu na wschód i przywiózł z niej zastygłe „mleko drzewne". Mister Edward Cairne był człowiekiem praktycznym, miał też wcale dobrze rozwinięty zmysł kupiecki, toteż w niedługim czasie w sklepach londyńskich pojawiły się walcowate kawałeczki kauczuku, owinięte w piękny papier, na którym podany był sposób użycia. Cena tych kawałków wynosiła trzy szylingi za sztukę, co było na one czasy poważną sumą. Historia nie wspomina już więcej o Nelly, kłótliwej żonie mechanika, która całkiem słusznie mogłaby twierdzić, że ona właśnie spowodowała warunki sprzyjające wynalezieniu gumy do wycierania, a tym samym i pierwszemu praktycznemu zastosowaniu kauczuku w przemyśle Europy. Pamiątką tego zdarzenia jest jednak do dzisiaj jeszcze utrzymująca się w Anglii i krajach mówiących po angielsku nazwa „rubber" (ścierak) zaczerpnięta ze ścierających grafit z papieru właściwości kauczuku. Przypadkowy wynalazek Cairne'a, który zrobił go jednak człowiekiem zamożnymi, wzbudził znów zainteresowanie się kauczukiem. Skwapliwie kupowano przywożone z Brazylii kawałki surowca i poddawano go wszelkim możliwym torturom w retortach, piecach i naczyniach napełnionych przeróżnymi płynami. Wyniki tego znęcania się nad kauczukiem nie były widocznie zbyt owocne, jeśli dopiero w 1791 roku zgłosił się w londyńskim urzędzie patentowym mister Samuel Peal prosząc o patent na opracowaną przez siebie metodę, która wszystkie przedmioty może uczynić odpornymi na wodę. |
|